♣------oNLy KyUMiN-------♣

Title: ยิ่งห้ามยิ่งรัก More Warn More Love
Author: AomAstusa (Astusa)
Couple: Kyu+Min
Rating: G
Genre: SongFiction
Summary: มาดูกันว่า คยูฮยอนด้านแค่ไหนในการจีบซองมิน
Author ’s note: เรื่องนี้เป็นภาคต่อจาก คำถามของวอนฮยอคค่ะ ใครขอมาจำไม่ได้แต่แต่งให้แล้ว

คำเตือนอย่าอ่านเวลามีคนอื่นอยู่ด้วย เพราะเขาอาจจะคิดว่าคุณบ้า

ในเช้าที่สดใสเหมือนปกติที่นักศึกษาจะนั่งไปตามมุมต่างๆของมหาลัย พากันพูดคุยอย่างสนุกสนาน เช่นเดียวกับหนุ่มน่ารักแห่งคณะนิเทศที่นั่งคุยกับเพื่อนๆอย่างมีความสุข
"ซองมินเมื่อไไหร่นายจะเลิกพูดถึงรุ่นพี่ซะที ฉันไม่อยากฟัง"ทงแฮว่าพลางเอามืออุดหูตั้งแต่มาโรงเรียน ซองมินก็เอาแต่เป่าหูเค้าเรื่องรุ่นพี่ที่ปลื้มอยู่ได้
"ก็รุ่นพี่เขาเก่งนี่ สุดยอดเลยนะ ไม่เคยเห็นใครใช้มุมกล้องได้เนียนแบบนี้มากก่อน แล้วรุ่นพี่ก็ใจดีสุดๆ แบบว่าขนาดไม่รู้จักสนิทสนมกันมาก่อน รุ่นพี่ยังแนะนำเรื่องการใช้มุมกล้องให้ฉันเลย"ซองมินว่าไปดวงตากลมก็ทำท่าเพ้อฝัน ทำเอาเพื่อนๆอดไม่ได้ที่จะเบือนหน้านี้
"ฮยอคแจ ไปทานข้าวกัน"แล้วเสียงทุ้มที่เรียกฮยอคแจก็ทำเอาทั้งสามหยุดบทสนทนา สามหนุ่มแห่งคณะสถาปัตย์เดินเข้ามาใกล้ๆพวกเขา
"คุยอะไรกันอยู่"
"ซองมินพูดถึงรุ่นพี่คังอินน่ะ พูดไม่หยุดเลยชีวอน เบื่อจะตายอยู่แล้ว"ฮยอคแจได้ทีก็ฟ้องแฟนตัวเอง ทำเอาเพื่อนอดไม่ได้ที่จะทำหน้าหมั่นไส้ ถ้าไม่ได้เค้าน่ะ สองคนจะได้คบกันรึเปล่าเหอะ
"อย่างนี้ก็แย่สิ ฉันอุตส่าห์เล็งนายอยู่นา"เสียงกวนๆจากคนข้างหลังชีวอนทำเอาซองมินมองตาขวาง ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ แล้วก็ไม่ได้ไม่ชอบคนพูดด้วย เพียงแต่ว่าการพูดที่กวนๆของคนตรงนี้ มันไม่เหมือนจริงจังเลยนี่นา
"ชิ เงียบไปเลยนายโจคยูฮยอน ฉันไม่ได้ถามความเห็นนาย"ซองมินว่า ตั้งแต่วันนั้นที่ไปแอบดูฉากบอกรักของชีวอนกับฮยอคแจมา ตานี้ก็กวนเค้าได้ตลอดเวลาที่เจอหน้า กวนจนเบื่อเลยทีเดียว
"ใช่มันไม่เกี่ยวกับฉันหรอกว่านายชอบใคร แต่ฉันน่ะชอบนายนะ"คยูฮยอนส่งยิ้มหวานๆให้คนตัวเล็กกว่าก่อนจะเดินไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้คนตัวเล็กทำท่ากระฟัดกระเฟียดที่เถียงไม่ทัน ส่วนเพื่อนๆก็ได้แต่ยิ้มกับการสู้รบที่ไม่มีวันจบของสองคนนี้
"เอานาๆ ใจเย็นๆ คยูฮยอนอาจจะจริงจังก็ได้"ทงแฮว่าพลางตบบ่าเพื่อนเบาๆ
"ฉันไม่เชื่อหรอกทงแฮ จะรักใครสักคนมันแสดงออกมาง่ายขนาดนั้นเลยเหรอไง"
"อาจจะง่ายสำหรับใครบางคนก็ได้นะ"คิบอมที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น ก็เพื่อนเค้าน่ะมันหน้าด้านจะตาย ด้านกว่าชีวอนอีก เรื่องแค่นี้เบๆเลย
"นายเองก็ไม่ได้เกลียดคยูฮยอนนี่ซองมิน เปิดใจรับเขาสักนิดไม่เป็นไรหรอกนา"ฮยอคแจเองก็เห็นด้วยกับคนอื่นๆ ซองมินมีอคติจังเลยนะ
"เปิดใจ"

ฉันไม่สนว่าเธอจะชอบใคร เรื่องแค่เนี่ยมันธรรมดา ถึงจะได้รู้ว่าชอบใครอยู่ มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับฉันนี่น่า

"ซองมินนนนนนน"เสียงทุ้มที่ดังตามหลังมาทำเอาซองมินรีบสาวเท้าเดินหนีคนที่ตามมา ยิ่งก้าวเท้าเร็วแค่ไหน เสียงที่ตามมาก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น
"จะตามมาทำไมเล่า"ซองมินว่าไปก็รีบวิ่งหนี หากแต่คนข้างหลังก็ตามมารั้งไว้
"ไปส่งนะ"รอยยิ้มบาดใจสาวๆถูกส่งให้คนตัวเล็กที่โดนดึงเอาไว้ วูบนึงที่คนตัวเล็กใจเต้นแรงขึ้นมา แต่สักพักคนตัวเล็กก็สะบัดมือออกจากการจับกุม
"นายจะไม่ถามความสมัครใจของฉันก่อนเหรอไง"เสียงหวานๆที่โวยวายไม่ได้ทำให้ร่างสูงสะทกสะท้าน กลับยืนฟังหน้าตาเฉย
"ไม่ถาม จะไปส่งก็คือจะไปส่ง ต่อให้นายปฏิเสธก็จะไป"คยูฮยอนตอบหน้าตาย ทำเอาซองมินอดไม่ได้ที่จะหมั่นไส้
"บ้า อยากทำอะไรก็ทำ"ซองมินว่าเสร็จก็รีบจ้ำออกจากโรงเรียน ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่ทำไมนะซองมินถึงใจเต้นแรง ทำไมนะถึงแอบยิ้มออกมา
"ฮึฮึ"คยูฮยอนได้แต่หัวเราะในลำคอก่อนจะเดินตามซองมินไป รู้หรอกนาว่าซองมินไม่ได้รังเกียจเค้า

ฉันไม่ได้ถามว่าใครไปส่งเธอ เพราะว่าฉันจะพาไปเอง ไม่ต้องยึกยักเนี่ยเต็มใจส่ง อย่าปฏิเสธนะไม่ต้องเกรงใจ(เกรงใจ..)

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
"ครับ"เมื่อเสียงมือถือดังซองมินก็รีบกดรับในทันใด
'จะนอนยัง'แล้วเสียงทุ้มที่ดังมาตามสายก็ทำเอาซองมินมองเบอร์ที่มือถืออีกครั้ง ยิ่งเสียงที่คุ้นหูกับเบอร์ที่ไม่คุ้นตา ซองมินก็เดาได้เลยว่าเป็นใคร
"นายโทรมาได้ยังไง เอาเบอร์ฉันมาจากไหน"ซองมินรีบถามไป ก็เค้าน่ะไม่เคยให้เบอร์ตัวเองไปสักหน่อย
'ฮยอคแจให้มา'
"เพื่อนบ้า แล้วนายโทรมาทำไม มีอะไรฮะ"คำตอบจากคยูฮยอนทำเอาซองมินสบถออกมาเบาๆ เพื่อนเค้าเนี่ยนะ ทำอะไรไม่ปรึกษาเลย
'ไม่มีหรอก แค่อยากได้ยินเสียง'
"จะบ้าเหรอ ฉันจะนอน"เมื่อได้ฟังเหตุผลของคนโทรมา ซองมินก็รีบหาข้ออ้างมา ที่จริงเค้ายังต้องเขียนบทละครส่งอาจารย์อีกเรื่องนึง คงไม่ได้นอนง่ายๆหรอก
'ได้ไงอ่ะ'คุยเป็นเพื่อนก่อนสิ ขนาดแบตจะหมดฉันยังเสียบชาร์ตไปด้วยคุยกับนายไปด้วยนะ
"เรื่องของนาย แล้วใครใช้ให้นายโทรมาเล่า"ปากตอบไปอย่างนั้น แต่คนตรงนี้ก็ดีใจที่อีกฝ่ายให้ความสำคัญ ตกลงเค้าคิดยังไงกับหนุ่มคนนั้นกันแน่นะ
'หัวใจ'เสียงทุ้มดังมาอย่างแผ่วเบาทำเอาหัวใจของคนตรงนี้เต้นแรง
"แหวะ เอาไปพูดกับคนอื่นไป๊"ถึงจะตอบกลับไปอย่างนั้นแต่ซองมินกลับยิ้มออกมา ใบหน้าหวานกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ
'ก็อยากพูดกับนายนี่'
"ก็ได้ อยากคุยก็คุยได้ นายมั่นใจว่าจะอยู่ได้จนกว่าฉันจะเขียนบทละครที่จะส่งอาจารย์เสร็จป่ะละ"
'แน่นอน'

* ฉันไม่สนว่าเธอคุยกับใคร เหงาไม่เหงาฉันก็จะโทร รับหรือไม่รับก็ยังจะกด แบตมันจะหมดก็ไม่เลิกโทร

"ห้าวววววว"เช้าที่สดใสอย่างทุกวัน ไม่ได้สดใสสำหรับลีซองมินอย่างทุกวัน วันนี้ร่างบางเดินห้าวเข้ามาตลอดทาง ทำเอาเพื่อนทั้งสองที่นั่งอยู่มองหน้าเพื่อนอย่างสงสัย ไปอดหลับอดนอนที่ไหนมาเนี่ย
"นอนไม่พอหรอ คิดบทละครไม่ออกหรือไง"ทงแฮถาม ก็เพื่อนเค้านะ ปกติเขียนบทละครเก่งจะตาย
"เปล่าสักหน่อย บทละครน่ะเขียนแปบเดี๋ยวก็เสร็จ แต่เพราะนายโจคยูฮยอนแท้ๆเลย"ซองมินว่าก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆเพื่อน
"ทำไมเหรอ"ฮยอคแจถามหน้าซื่อๆ ทำเอาซองมินอดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มเพื่อนอย่างหมั่นเขี้ยว
"ใครไม่รู้ เอาเบอร์ฉันไปให้หมอนั้นน่ะ โทรมาไม่ยอมวางสักที"ซองมินว่าไปก็บิแก้มเพื่อนไปมา
"โอ้ย เจ็บนะซองมิน"ฮยอคแจว่าก่อนจะดึงมือเพื่อนออก ก็แหม เห็นคยูฮยอนมาอ้อนวอนก็อดไม่ได้ที่จะให้ไปนี่
"แต่นายวางสายไม่ต้องสนใจก็ได้นี่"คำพูดจากปากทงแฮทำเอาซองมินหันไปทางเป้าหมายใหม่ทันที
"เฮ้ย ไม่เอานะเมื่อวานยิ่งเจ็บๆแก้มอยู่"ทงแฮว่าก่อนจะยกมือลูบแก้มตัวเองเบาๆแต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม
"ไปทำอะไรมาล่ะ"
"ไม่มีอะไรหรอก"
"ซองมิน เขียนงานเสร็จมั้ย"เสียงทุ้มที่เอ่ยมากแต่ไกลทำเอาซองมินรีบหันหน้าหนี นี้คิดจะมากวนกันทุกวันเลยเหรอไง
"เสร็จแล้วนา แต่เพราะนายแท้ๆฉันเลยนอนไม่พอเลย ตาบวมแน่เลย"ซองมินว่าไปก็หันไปให้เพื่อนดูให้
"ไหนๆมาดูสิ"ว่าไปมือใหญ่ก็จับใบหน้าหวานมาทางตน ดวงตาสีนิลไล่ไปตามไใบหน้าขาวช้าๆ ลมหายใจอุ่นๆที่อยู่ไม่หายทำเอาร่างบางใจเต้นแรง ใบหน้าหวานกลายเป็นสีแดงระเรื่อ
"ปล่อยนะ จะทำอะไรเนี่ย"ซองมินรีบใช้สองมือเล็กๆดึงมือใหญ่ออก กลัวจริงๆว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงใจเค้าเต้น
"ไม่สบายเหรอ ทำไมหน้าแดงๆ"เห็นว่าคนตรงหน้าดิ้นร้นจะหนีคยูฮยอนก็ยิ่งสนุกที่จะแกล้ง เค้าแตะหน้าผากตัวเองลงบนหน้าผากคนตัวเล็กกว่าก่อนจะถอยออกมา
"ตัวไม่ร้อนสักหน่อย"คยูฮยอนว่าก่อนจะยิ้ม เห็นร่างบางจ้องตาเขียวปัดก็อดไม่ได้ที่จะขำ
"ตาบ้า เล่นอะไรเนี่ย มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ"ซองมินรีบเอามือปัดผมตัวเองที่หยุ่งเหยิ่งให้เข้าที่
"ไม่ได้เล่นสักหน่อย แล้วทำไมต้องไล่อ่ะ คนคิดถึงก็เลยมาหา"คำพูดจากหนุ่มหล่อทำเอาใบหน้าหวานแดงกว่าเก่า แต่ถึงอย่างนั้นซองมินก็ยังไม่ยอมแพ้ จ้องคนตรงหน้าตาขวาง
"แต่ฉันไม่คิดถึงนายนี่ ทำไมนายไม่ไปคิดถึงคนที่เค้าคิดถึงนายเล่า"ท่าทีที่ต่างกับคำพูดทำเอาคยูฮยอนยิ้มบางๆ
"ไม่อ่า นายไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉันไม่ให้คิดถึงซะหน่อย นายคิดถึงใครฉันไปห้ามหรือไง"
"นายมัน... จะทำอะไรทำไปเลยไป ไม่สนแล้ว"ซองมินถึงกับเถียงอะไรไม่ออก คนบ้าพูดอะไรออกมาก็ทำเอาใจเต้นไปหมด

ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอย่างไร เพราะว่าฉันคิดถึงเธอคนเดียว ห้ามสักแค่ไหนก็ยังไม่หยุด จะมาผูกความคิดกันได้ไง

"ฉันว่าแกเพลาๆเรื่องไปจีบซองมินก็ดีนะ เดี๋ยวซองมินจะกลัวแกไปซะก่อน" ชีวอนเอ่ยขึ้นระหว่างที่ทั้งสามกำลังจะไปหอสมุดเพื่อนั่งทำงานกัน
"ทำไม่ได้วะ ไม่รู้เมื่อไหร่ที่พอเห็นหน้าซองมินแล้วก็อยากแกล้ง บางทีคิดถึงอยากจะอยู่ใกล้ๆ รู้สึกเหมือนถ้าถอยตอนนี้จะเสียซองมินไป"คยูฮยอนว่าไปก็นึกถึงแต่ละครั้งที่เจอซองมิน จะบอกว่าซองมินคล้ายกับเค้าในด้านความคิดมาก สิ่งต่างๆที่ซองมินคิด มันเหมือนสะท้อนความคิดเค้าออกมา ทำให้ซองมินน่าสนใจมากๆสำหรับเค้า
"ถ้าแกคิดอย่างนั้นก็ลุยต่อไปแล้วกัน"คิบอมว่า ก็ไม่ค่อยเห็นเพื่อนเค้ามันจริงจังขนาดนี้มาก่อนนี่นา
"อืม"คยูฮยอนขานก่อนจะยิ้ม ยังไงเค้าก็ไม่ถอยอยู่แล้ว

คนมันรักไปแล้ว มันเบรกไม่ทันจริงจริง เกิดจุดจุดทำยังไงทีนี้

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ซองมินกลับบ้านอย่างไม่เป็นสุข ไม่ว่าซองมินจะเข้าร้านค้าร้านไหนก็จะมีร่างสูงเดินตามเป็นเงาตามตัว ตามตั้งแต่ออกมาจากมหาลัยแล้วนา
"นี่ ไม่เบื่อหรือไง มาตามกันอยู่ได้"ระหว่างที่ซองมินกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำในสาธารณะ ซองมินก็หันมาถามร่างสูงที่ยังตามเข้ามาติดๆ
"ไม่เบื่อนี่ จะเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอ เข้าสิเดี๋ยวรอ"
"ไม่ต้องเลย จะบ้ารึไงนายโจคยูฮยอน นายเดินตามฉันตั้งแต่ออกมาจากมหาลัยแล้วนะ"ซองมินว่าก่อนจะผลักคยุฮยอนให้ออกไปห่างตัว จะชิดกันเกินไปแล้ว
"นายรำคราญเหรอ"คยูฮยอนถามออกไป เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าเค้าทำเกินไปรึเปล่านะ
"ใช่ ทำไมนายไม่ไปตามคนอื่นล่ะ"ซองมินกลับมาตรงๆ ทำเอาคยูฮยอนหนาเสียไปนิดหน่อย เค้าทำให้ซองมินรำคราญจริงๆด้วย
"แต่ฉันอยากตามนายนี่ ก็ฉันชอบนายนี่น่า หรือนายจะมีวิธีเปลี่ยนให้ฉันไปชอบคนอื่นได้ นายก็ทำสิ"คยูฮยอนว่าเสียงเรียบ ทำเอาซองมินรู้สึกผิดขึ้นมา นี้เค้าพูดตรงเกินไปรึเปล่า คยูฮยอนถึงได้ดูสลดไป
"ถ้างั้น วันนี้ฉันไม่กวนแล้วก็ได้ นายก็กลับบ้านดีๆแล้วกัน"คยูฮยอนเห็นซองมินไม่พูดอะไร ตอบ เค้าก็หันหลังจะเดินจากไป จะอยู่ทำไมก็เค้าไล่ขนาดนั้นแล้วอ่ะ

เธอจะเอาไงจะเปลี่ยนใจยังไง ถ้าเธอทำเป็นมาเปลี่ยนใจฉันที

"คยูฮยอน"แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาสักก้าว เสียงใสๆก็ดังขึ้น คยูฮยอนไม่ได้หันไปหาคนเรียกอย่างที่อยากทำ ความคิดมันเริ่มขัดแย้งกันขึ้นมา หันไปก็ยิ่งจะทำให้ซองมินรำคราญ พอหันไปเค้าก็ยิ่งเหมือนมีความหวัง
"ก็ได้ อยากตามก็ตาม ฉันขอเข้าห้องน้ำสักแปบได้มั้ยล่ะ"คำพูดจากปากคนข้างหลังทำเอาคยูฮยอนยิ้ม ก็น่ารักอย่างนี้ จะไม่ให้รักได้ยังไงอ่ะ
"ได้เลย"คยูฮยอนหันไปยิ้มตอบ ซองมินได้แต่ถอนหายใจเบาๆก่อนจะเข้าห้องน้ำไป คนอะไรตื้อเป็นบ้าเลย

*ไม่ให้ฉันรัก ก็อย่ามาน่า...รักเองทำไม มันก็เลยต้องรักเธอ

อีกเช้าที่สดใสเหมือนปกติ และดูจะสดใสมากสำหรับใครบางคน ที่เอาแต่นั่งยิ้มมือใหญ่หมุนปากกาเล่นไปมาอย่างสบายอารมณ์
"มันอารมณ์ดีอะไรของมันวะ"ชีวอนถามคิบอมที่เหลือบมองเพื่อนก่อนจะถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
"เมื่อวานพอเลิกเรียน มันก็ตามซองมินไปไหนไม่รู้"คิบอมตอบก่อนจะเขียนงานของตน เพื่อนเค้านับวันยิ่งบ้า เค้ายิ่งด่ายิ่งว่า ไอ้นี้ก็ดันยิ่งไปรักเค้า
"ฉันว่าแกบอกซองมินไปเลยก็จบเรื่อง"ชีวอนได้ที่ก็แนะนำ ไม่งั้นมัวมาสงสัยตั้งนานอย่างเค้ากับฮยอคแจก็เสียเวลาเปล่า
"จะดีเหรอ"คนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ดีๆก็ถามออกมา ชีวอนกับคิบอมได้แต่ส่ายหัวเบาๆ แกรุกเขาขนาดนั้น แค่บอกรักก็ไม่กล้า จะบ้าตาย
"ก็รอให้คนอื่นมาคาบไปกินก่อนแล้วกันแล้วค่อยไปบอก"
"เฮ้ย ไม่เอานะเว้ย"คยูฮยอนโวยขึ้นมา เรื่องอะไรเค้าจะยอมอ่ะ หน้าด้านหน้าทนจีบซองมินมาตั้งนาน อยู่ดีๆจะให้ใครเอาไปได้ยังไงเล่า
"งั้นคิดอะไรอยู่ก็ไปบอกเค้าซะ"
"เออ"

รักคนน่ารัก ใครใครก็ทัก ห้ามทำใจเย็น จำเป็นต้องวู่วาม ยิ่งห้ามยิ่งรัก...เธอ

"ซองมิน"ระหว่างที่ซองมินกำลังจะเปลี่ยนห้องเรียน ร่างสูงก็เดินเข้าไปหาคนตัวเล็กว่าที่กำลังยืนคุยอยู่กับเพื่อนๆ
"ขอคุยด้วยแปบนึงได้มั้ย"ถามไปร่างสูงก็ก้มหน้าลงนิดๆ มือใหญ่เกาท้ายทอยอย่างผิดสังเกต เพื่อนๆของซองมินที่มองอยู่ได้แต่ยิ้มนิดๆ เวลาหนุ่มหล่อทำท่าเขินอายมันก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน
"มีอะไรเหรอ"ซองมินหันมาถามอย่างสงสัย วันนี้มาแปลกแหะไม่พูดจากวนโอ้ยเหมือนปกติ
"คือ... ไปหาที่คุยที่อื่นได้มั้ย"
"คยูฮยอนนายเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย เห็นปกติก็ไม่เคยอายอยู่แล้วตอนนี้มาอายอะไรกัน"ซองมินว่าก่อนจะยิ้มออกมา อย่างเมื่อวานยังกล้าเดินตามเค้าไปไหนต่อไหน จนเข้าห้องน้ำก็ตาม อยู่ดีๆวันนี้มาเขินอะไรของเขา
"เรื่องนี้มันสำคัญมากเลยนะ"คยูฮยอนว่า เพื่อนๆของซองมินพากันเข้าใจหมด ยกเว้นแต่เจ้าตัวที่ร่างสูงอยากจะบอกนั้นแหล่ะ ที่ยังงงอยู่
"พวกฉันไปก่อนดีกว่า คุยกันเสร็จแล้วตามมานะ"ทงแฮว่าก่อนจะลากฮยอคแจและเพื่อนคนอื่นๆไป เมื่อเหลือกันอยู่สองคนคยูฮยอนก็โล่งใจขึ้นหน่อย
"เพื่อนฉันไปหมดแล้ว มีอะไรก็ว่ามาสิ"ซองมินเอ่ยขึ้น เค้ารีบเหมือนกันนะ เดี๋ยวเข้าเรียนสายโดนอาจารย์ว่าอีก
"ฉันรักนาย"เสียงทุ้มที่แผ่วเบาทำเอาซองมินเงยหน้ามองคนตรงหน้าในทันใด นี้เค้าหูฝาดรึเปล่าเนี่ย
"นายว่าอะไรนะ"ซองมินถามซ้ำ แต่ใบหน้าหวานก็แดงระเรื่อ เค้าว่าเค้าฟังไม่ผิดหรอก แต่มันไม่แน่ใจนี่
"ไม่พูดแล้ว ครั้งเดียวเท่านั้นล่ะ"คยูฮยอนว่า จะให้พูดสักกี่ครั้งเนี่ย อายเป็นเหมือนกันนะ
"ก็ไม่ได้ยินนี่ พูดอีกครั้งไม่ได้เหรอ"ดวงตากลมมองคนตรงหน้าเหมือนจะอ้อนวอน ทำเอาคยูฮยอนใจสั่น ให้ตายดิชอบมาทำตัวน่ารักอยู่เรื่อยเลย
"เอามือมา"คยูฮยอนว่าทำเอาซองมินมองอย่างไม่แน่ใจ จะเล่นอะไรพิเรนทร์รึเปล่าเนี่ย
"เอามาสิ เสียเวลานะรู้มั้ย"คยูฮยอนเอ่ยไปก็มองนาฬิกาข้อมือตัวเอง เค้าเองก็ต้องกลับไปเรียนเหมือกันนั้นแหล่ะ
"อืมๆ"ซองมินขานส่งๆก่อนจะยื่นมือให้คยูฮยอน คยูฮยอนจับมือจับมือเล็กหงายขึ้น ก่อนจะแบออก
"ทำอะไร"ซองมินอดไม่ได้ที่จะถามออกไปเมื่อคยูฮยอนเอานิ้วจิ้มลงบนฝ่ามือเค้า
"รอดูเถอะนา"ว่าจบร่างสูงก็อมยิ้มก่อนจะลากนิ้วเป็นตัวอักษร
"L"ซองมินเอ่ยชื่อตัวอักษรที่คยูฮยอนเขียนออกมาอย่างงงๆ เขียนอะไรของเค้าเนี่ย
"O"
"V"
"E"เมื่อได้อักษรจนครบความหมาย ใบหน้าหวานก็ปรากฏรอยยิ้มเขินๆ แต่คยูฮยอนก็ยังไม่หยุดเขียน ยังคงเขียนอักษรอีกตัวลงไป

"U"ซองมินเอ่ยอักษรตัวสุดท้ายก่อนจะมองหน้าคนตรงหน้า ที่ดูจะเขินไม่แพ้เค้าเลย
"รู้รึยัง"คยูฮยอนถามดูอีกครั้ง ซองมินได้แต่ยิ้มหวานก่อนจะแกล้งส่ายหน้า
"ไม่เข้าใจ แต่จะขอเก็บไว้แล้วกันนะ"ซองมินดึงมือตัวเองกลับมาก่อนจะค่อยๆกำแล้วทำท่ายัดใส่กระเป๋าเสื้อตรงอกด้านซ้าย แค่นั้นก็ทำเอาหนุ่มหล่อตรงหน้ายิ้ม
"ฉันจะถือว่านายเข้าใจ"
"คิดยังไงก็แล้วแต่นายแล้วกัน ฉันไปเข้าเรียนก่อนนะ"ซองมินว่ายิ้มๆก่อนจะเดินไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองคยูฮยอนเป็นระยะ จนต้องตัดใจเดินไป
"เยส"เมื่อซองมินเดินจากไปคยูฮยอนก็รีบวิ่งกลับห้องเรียนตัวเอง นึกว่าวู่วามแล้วจะผิดหวังซะแล้ว

*ไม่ให้ฉันรัก ก็อย่ามาน่า...รักเองทำไม มันก็เลยต้องรักเธอ รักคนน่ารัก ใครใครก็ทัก ห้ามทำใจเย็น(ใช่) จำเป็นต้องวู่วาม ยิ่งห้ามยิ่งรัก...เธอ

END

รีบเอามาลง ไม่ได้แก้ไขจากต้นฉบับเดิมเมื่อนานมาแล้ว ไม่โกรธกันนะ

ช่วงนี้ยังยุ่ง ไม่มีเวลามาอัพเลย ขอโทษนะค่ะ

edit @ 1 Mar 2009 02:21:37 by oNLy KyuMin