♣------oNLy KyUMiN-------♣

 เจ็บทั้งที่แท้คนที่เราไม่รู้ว่า เขาเคยรู้รึเปล่าว่าเรารู้สึกยังไงด้วย น้ำตาไหลกับเรื่องราวที่ดูจะปวดร้าวของเขา เป็นเพียงใครบางคน ที่จมกับคำว่ารักที่อีกคนไม่เคยรู้เลย
 
 ผมยอมที่จะเจ็บเพื่อเห็นคนที่ผมรักสองคนมีความสุด แต่เมื่อการเดินร่วมทางของเขาทั้งสองจบลง ความเจ็บปวดที่คนถูกบอกเลิกได้รับ มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมคิดบ้าๆ อยากจะเป็นตัวแทน แค่ให้เขาหายเจ็บปวดแค่นั้นก็เพียงพอ

 ในห้องพักของเหล่าลิงทั้งสิบสามแห่งค่ายเอสเอ็ม มีสองหนุ่มนั่งอยู่ที่โซฟากลางห้อง ส่วนคนอื่นก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำหมด
 "คยูฮยอนอย่าทำหน้าอย่างนั้นได้มั๊ย"เสียงใสๆว่า แต่ชายหนุ่มที่ถูกเรียกกลับทำหน้าเครียดกว่าเก่า แววตาที่ดูแข็งกร้าวนิดๆทำเอาคนพูดนิ่ง
 "พี่ขอโทษ นายคงอยากอยู่คนเดียวสินะ"เมื่อเห็นว่าคนข้างๆยังนั่งนิ่ง ร่างเล็กๆก็ลุกขึ้นจากโซฟาที่นั่งอยู่
 "เจ็บ...ผมปวดหัวใจฮะพี่ซองมิน....ผมรักเขามากทีเดียว"เสียงทุ้มว่ามือใหญ่ดึงข้อมือเรียวไว้เบาๆ ซองมินมองท่าทางที่เจ็บปวดของคนตรงหน้า ตัวเองเจ็บไม่แพ้กัน เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆร่างสูงก่อนจะลูบผมน้องเบาๆ
 "พี่เข้าใจ"เสียงใสๆเอ่ยเหมือนปลอบ แววตาที่สดใสยามอยู่ต่อหน้าคนอื่นตอนนี้กลับมัวหมองน่าสงสารจับใจ
 "ทำไม...พี่เขาไม่ต้องการผมแล้ว...ความสัมพันธ์ที่ผมให้เขา มันมากไม่พอเหรอฮะ"คยูฮยอนว่าพลางพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เจ็บปวดที่ทำให้เท่าที่ทำได้ แต่คนที่เขารักกลับเรียกร้องมากกว่านั้น
 "ไม่หรอก นายทำดีที่สุดแล้วนะ"ซองมินว่าเขาเองก็พยายามกลั้นน้ำตาไม่แพ้กัน สิ่งที่นายให้พี่เขา ถ้าแบ่งปันให้พี่ได้บ้างสักนิด พี่คงจะมีความสุขมาก พี่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่เขาถึงไม่พอ ยังเรียกร้องเอาสิ่งอื่นจากนายอีกงั้นเหรอ
 "ทำไม ผมไม่เข้าใจ พี่จองซูอยากให้เราเป็นมากกว่าคนรักที่สามารถคุยกันได้แบบเพื่อน อยากให้ผมเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง อยากให้ผมเทคแคร์ พี่ก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง ผมไม่มีวันทำตามที่เขาต้องการได้"คยูฮยอนว่าก่อนจะหันมามองคนข้างๆ แววตาที่เศร้าโศกทำเอาซองมินเจ็บปวดไม่แพ้กัน
 "หยุดคิดถึงมันนะ เรื่องผ่านไปแล้ว ยังไงความรู้สึกดีๆที่นายมีให้พี่จองซู พี่จองซูต้องไม่มีวันลืม"ซองมินเอ่ยมือเรียวจับให้คนตรงหน้าสบตาเขาตรงๆ รอยยิ้มสดใสที่ต้องเสแสร้ง ดวงตากลมโตที่จริงจัง ทำให้น้องชายตรงหน้าหยุดคิดเรื่องเก่าๆไปได้สักพัก ไม่นานใบหน้าหล่อก็ซบลงที่ไหล่บาง
 "คยูฮยอน"ซองมินว่าอย่างตกใจ หัวใจของร่างบางเต้นรัวเหมือนกลองที่มีคนกระหน่ำตีไม่หยุด
 "ขออยู่อย่างนี้สักพักนะฮะ ผมแค่อยากจะยืมไหล่ใครบางคน ที่ผมจะแสดงความอ่อนแอให้เห็นได้โดยไม่อาย และก็มีพี่คนเดียวที่ผมไว้วางใจที่สุด"คยูฮยอนพูดสองแขนแกร่งกอดคนตรงหน้าหลวมๆ สิ่งที่เขาทำเพื่อปลอบตัวเอง รู้ไหมว่าทำใครบางคนเจ็บแค่ไหน น้ำตาหยดใสไหลอาบแก้มขาวช้าๆ มือเรียวรีบยกขึ้นปาดน้ำตาหยดใสออก มือเรียวรีบจับให้คนตรงหน้าผละออกจากตัว
 "ยิ่งนายทำอย่างนี้เดี๋ยวพี่จองซูก็เข้าใจผิดหรอก ถ้านายอยากคืนดีกับพี่เขา พี่จะช่วยเองนะ"ซองมินว่า คยูฮยอนเพียงมองคนตรงหน้าก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย
 "ไม่ฮะ เราจบกันแล้ว ไม่ตายหาใหม่ได้จริงมั๊ยครับ"คยูฮยอนพูดทีเล่นทีจริง เขาก็แค่ไม่อยากให้ซองมินมาเครียดกับเขา เขารู้ว่าซองมินเครียดไม่น้อยกว่าเขาหรอก
 "อย่าพูดอย่างนั้นให้พี่ได้ยินอีกนะ พี่ไม่ชอบ"ซองมินว่าทำเอาคยูฮยอนเหวอไปทีเดียว
 "พี่หมายถึง พี่ไม่อยากให้คนอื่นได้ยินอย่างนั้น เดี๋ยวเขาจะคิดว่านายหลายใจ"เมื่อเห็นน้องทำหน้าเหวอๆซองมินก็รีบพูดแก้ตัว จริงๆแล้วเขาเจ็บตั้งหากที่คยูฮยอนไม่เคยมองเห็นความห่วงใย ความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าพี่น้องที่เขามีให้
 "ต่อให้คนอื่นมองผมไม่ดี มีพี่คนเดียวที่เข้าใจก็พอแล้วฮะ"คยูฮยอนว่า ซองมินอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเจ็บปวด คำพูดที่ให้ความหวัง ความจริงแล้วมันไม่มีอะไรเกินเลยกว่าคำว่าพี่น้องที่คนตรงนี้มีให้ แต่ทำไมหัวใจเขายังคงเฝ้ารอวันที่หัวใจคนตรงนี้จะรับเขาไว้สักที
 

 "พี่คิดดีแล้วเหรอฮะ"เสียงทุ้มเอ่ยกับคนที่แอบมองภาพในห้องนั่งเล่นอยู่
 "ดีแล้วยองอุน พี่ไม่ต้องการความรักที่ดูไม่จริงจัง พี่รู้ว่าคยูฮยอนรักพี่ไม่น้อย พี่เองก็มีความรู้สึกดีๆให้เขาเช่นกัน แต่ยังมีใครบางคน ที่รักเขา มากกว่าที่พี่รักเขา"ร่างบางที่มองภาพในห้องนั่งเล่นอยู่ตอบ ความรักที่เขาต้องการ คือการเอาใจใส่ มากกว่าความรักที่คบกันแบบเพื่อนที่คุยกันได้ทุกเรื่อง
 "พี่ไม่เจ็บปวดบางเหรอฮะ ดูคยูฮยอนเองก็เจ็บปวดไม่น้อย"ยองอุนว่า ดวงตาที่เคยสดใสของพี่ มันก็ดูมืดมนลงเหมือนกัน
 "เจ็บ แต่มีใครบางคน ที่เจ็บกว่าพี่และคยูฮยอน"ร่างบางเอ่ย สายตาสงสารมองไปยังคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆคยูฮยอน ลีซองมิน ความรักในแบบของนาย ถ้ามีใครสักคนมาทำให้พี่บางคงดีสินะ
 

 "พี่ซองมิน จะไปทำงานรึยังฮะ"เสียงทุ้มถาม ก่อนที่สองแขนแกร่งจะรั้งเอวบางไว้จากด้านหลัง
 "กำลังจะไป"ซองมินหันมาเอ่ยกับคนที่กอดเข้าไว้จากด้านหลัง รอยยิ้มบางๆปรากฏที่ใบหน้า
 "น้อยๆหน่อยคยู แอบมาแต๊ะอั๋งกระต่ายน้อยได้ยังไง ไปกอดม่ามี๊ไป๊"ฮยอคแจที่นั่งมองอยู่เอ่ยไล่อย่างหมั่นไส้ คำพูดเล่นๆที่ออกจากปากฮยอคแจ ทำเอาสองคนที่กำลังเป็นเป้าสายตาของเพื่อนๆนิ่ง
 "ผมจะกอดพี่ซองมิน พี่ฮยอคแจมีไรป่ะ"เมื่อเงียบไปสักพัก ก็มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อของหมาป่าเจ้าเล่ห์
 "ไอ้นี้ กวนเหรอ"ฮยอคแจว่า คยูฮยอนเพียงแลบลิ้นใส่ฮยอคแจและรีบเอาซองมินบัง
 "ซองมินหลบไป"ฮยอคแจที่จะวิ่งเข้าไปสั่งสอนน้องสุดท้องเอ่ย
 "ใช่ๆ ซองมินหลบไปเลย ให้ฮยอคแจจัดการคยูตัวแสบหน่อยสิ"ดงแฮว่า คิบอมจึงพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนคนอื่นก็หัวเราะร่วน
 "ไม่เอาน๊า พี่ซองมินช่วยผมด้วย"คยูฮยอนว่าอ้อนๆ ใบหน้าหล่อซุกกับแผ่นหลังของร่างบาง
 "มาให้ตีสักทีสิ หมั่นไส้จริงๆ"ฮยอคแจว่าอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนที่มือของเขาจะจับไหล่บางไว้แล้วพยายามจะตีคนข้างหลังซองมิน
 "อย่าฮยอคแจ ถ้าจะตีเขา ตีฉันก็ได้"ซองมินมองตาเพื่อนก่อนจะเอ่ย ดวงตาเศร้าๆที่จ้องมองฮยอคแจทำเอาฮยอคแจนิ่ง เขารู้ว่าเพื่อนเขารู้สึกยังไงกับคนตรงนี้ และก็รู้ว่าคนตรงนี้เคยมีความสัมผัสยังไงกับหัวหน้าวง
 "ง่า ทำไมพี่ฮันกับพี่ฮีซอลไม่เห็นปกป้องผมอย่างนี้มั้งเลย มีแต่จะแกล้งผมอะ"ชีวอนเอ่ยขึ้นแทรกเมื่อเห็นซองมินออกโรงปกป้องคยูฮยอน
 "ก็นายมันน่าปกป้องนักล่ะ"ฮันกับฮีซอลว่า ทุกคนจึงหัวเราะ กลายเป็นว่าเรื่องของฮยอคแจกับคยูฮยอนก็ถูกยกยอดไป
 "เอาล่ะทุกคน ถึงเวลาไปทำงานแล้ว"เสียงหัวหน้าวงดังขึ้น ทุกคนจึงหยุดเรื่องต่างๆ และเตรียมตัวไปทำงาน
 "ปล่อยได้แล้ว พี่จะไปทำงานแล้วนะ"ซองมินจับมือคยูฮยอนที่รั้งเอวเข้าไว้แน่นออก แต่คยูฮยอนก็ยังคงกอดเข้าไว้
 "กอดพี่แล้วอบอุ่นใจนี่ฮะ ไม่อยากจะปล่อยเลย"คยูฮยอนว่า ซองมินค่อยๆแกะมือคยูฮยอนออกอีกครั้ง
 "เพราะเหงา อ้อมกอดที่เคยได้จากใครบางคนนั้นห่างหาย พี่เลยกลายเป็นตัวแทนใช่มั๊ย"ซองมินเอ่ยเบาๆให้ได้ยินกันสองคน คยูฮยอนถึงกับนิ่ง เขาไม่แน่ใจว่าจะใช่อย่างซองมินบอกรึเปล่า แต่เขาอบอุ่นจริงๆเวลาที่กอดซองมินเอาไว้อย่างนี้
 "พี่ไม่ได้โกรธที่จะเป็นตัวแทนใคร เพื่อนายพี่ทำให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่นายอย่าหลอกตัวเอง" 
 "พี่ซองมิน.."คยูฮยอนเอ่ยชื่อคนตรงหน้าอย่างรู้สึกผิด เขาตอบไม่ได้ว่ารู้สึกยังไง แต่เขาไม่เคยเอาซองมินมาซ้อนทับกับจองซูสักนิด
 "ไปได้แล้วซองมิน นี่ปล่อยได้แล้วคนจะไปทำงานกัน"ฮยอคแจว่าคยูฮยอนค่อยๆคลายมือจากซองมิน
 "ไปแล้วนะ"ซองมินว่าก่อนจะเดินออกไป ทุกคนทยอยกันออกไป เหลือแค่จองซูที่ยืนเช็คความเรียบร้อยทั้งหมดอยู่
 "อย่ามองแล้วทำหน้าอย่างนั้นสิ นายคิดว่าพี่ไม่เจ็บบางเลยเหรอไง"จองซูเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคยูฮยอนมองเขา คิ้วเข้มๆขมวดเข้าหากัน
 "ไม่รู้สิฮะ ผมไม่ใช่พี่นี่"คยูฮยอนว่า จองซูมองหน้าน้องสุดท้องของวงก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
 "ถ้ามีคนอย่างซองมินมารักพี่บ้างคงดีไม่น้อย"จองซูเปรยขึ้น สักวันคงมีคนที่ทุ่มเทให้เขาอย่างหมดใจ อย่างที่ซองมินทุ่มเทให้คยูฮยอน
 "หมายความว่ายังไง"คยูฮยอนมองหน้าอดีตคนรักอย่างสงสัย
 "พี่ต้องการคนอย่างซองมินไงล่ะคยูฮยอน คนที่ทำทุกอย่างให้คนรักได้ ทุ่มเทรักเขาอย่างหมดใจ"
 "พี่ซองมินมีแฟนแล้วงั้นเหรอฮะ"คยูฮยอนถึงกับใจกระตุกไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่าคนรัก
 "ยัง แต่ถ้านายลองมองอะไรดูดีๆ นายจะเห็นว่าซองมินยอมทุ่มเททำทุกอย่าง เพื่อคนที่ซองมินรักจริงๆ"จองซูว่าก่อนจะเดินไปที่ประตู สงสัยว่าป่านนี้น้องๆต้องรอเขาแน่เลย
 "พี่ไปแล้วนะ ดูแลบ้านด้วย"จองซูว่าแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คยูฮยอนสงสัยเรื่องคนรักของซองมินต่อไป

 ระหว่างการทำงานซองมินทำงานเป็นอย่างดี ขยันขันแข็ง แต่ถ้ามีช่วงที่ได้พักเมื่อไหร่ ดวงตากลมโตมักจะเหม่อลอย หลังจากงานเสร็จขณะที่ทุกคนกำลังนั่งพักเหนื่อยกัน ซองมินก็มองออกไปแสนไกล ดวงตาเหม่อลอยอย่างปกติ
 "อ๊ะ เย็นนะ"และเมื่อมีอะไรเย็นๆสัมผัสใบหน้า ซองมินก็รีบหันมองคนที่แกล้งเขา มือเรียวรับเอาขวดน้ำเย็นๆมาจากมือเพื่อน
 "คิดถึงไอ้เด็กบ้าที่บ้านล่ะสิ"ฮยอคแจว่าก่อนจะนั่งลงข้างๆเพื่อน
 "อื้ม นายไม่น่าพูดอย่างนั้นเลยนะ"ซองมินเอ่ย เขาเห็นครู่หนึ่งหลังจากที่ฮยอคแจไล่คยูฮยอนไปกอดพี่จองซูแทน ตอนนั้นดวงตาของคยูฮยอนดูปวดร้าว และแข็งกร้าวในเวลาเดียวกัน
 "เรื่องที่กอดนายน่ะเหรอ"ฮยอคแจถาม เขาเห็นอยู่หรอก ว่าสองคนนิ่งราวกับโดนสาบเมื่อได้ยินประโยคที่เขาพูด
 "อื้ม"ซองมินขาน เขาเองก็เจ็บไม่น้อยหรอกที่ได้ยิน
 "ไม่เข้าใจเลยซองมิน นายรักคยูฮยอนมากขนาดนั้นเหรอ"ฮยอคแจถามอย่างสงสัย สิ่งที่ซองมินทำให้คยูฮยอนอาจจะเหมือนที่ทำให้คนอื่น แต่ถ้ามองดีๆมันมากกว่า ความห่วงใยที่มากกว่า ความอ่อนโยนที่มากกว่า
 "ฮยอคแจ ถ้าร้องไห้เพราะคนที่เรารักโดนคนรักทิ้ง ถ้าเจ็บปวดราวจะกับหัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆเพราะเห็นเขาเจ็บ นายเรียกมันว่า ความรักรึเปล่า?"ซองมินไม่ตอบคำถามฮยอคแจ กลับถามออกมาแทน
 "เหมือนที่ตอนนี้ นายร้องไห้เพราะเด็กคนนั้นงั้นเหรอ"ฮยอคแจว่า ตั้งแต่รู้จักซองมินมา น้อยครั้งที่ซองมินจะร้องไห้ต่อหน้าเขาโดยไม่อาย และครั้งนี้ก็เช่นกัน อยู่ดีๆน้ำตาหยดใสก็ไหลอาบแก้มขาวของซองมิน
 "อึก...ฉันจำภาพวันนั้นได้ดีฮยอคแจ วันที่เขาโดนพี่จองซูบอกเลิก มันยังฝังลึกในหัวใจฉันราวกันฉันโดนบอกเลิกอย่างงั้นล่ะ"ซองมินว่า ภาพในวันนั้นเขายังคงจำได้ดี

 วันนั้นคยูฮยอนนั่งร้องไห้ตากฝนที่ตกกระหน่ำ ใบหน้าของคยูฮยอนไม่มีรอยยิ้ม ไม่แสดงอาการใดๆสักนิด
 'คยูฮยอน' ซองมินกางร่มสีฟ้าอ่อนๆป้องกันไม่ให้หยดฝนตกใสร่างของคยูฮยอนอีก เพราะแค่นี้คนตรงหน้าเขาก็เปียกปอนไม่น้อย
 '..อึก..พี่ซองมิน'เสียงทุ้มว่า สองแขนแกร่งโอบเอวบางไว้แน่น ใบหน้าหล่อซุกลงที่ไหล่บางก่อนจะปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
 'อย่าร้องนะ'ซองมินว่า แต่คยูฮยอนก็ไม่ได้ทำตามที่ซองมินต้องการ เขายิ่งร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่
 'พี่เขาเบื่อผมแล้ว ทิ้งผมไปแล้ว ผมดีไม่พอเหรอฮะ'คยูฮยอนว่า ซองมินเพียงส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะลูบผมน้องเบาๆ แล้วไม่พูดอะไร ซองมินปล่อยให้คยูฮยอนยืมไหล่เขาร้องไห้อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งฝนหยุด

 "ถ้านายเจ็บ ก็เลิกรักสิ"ฮยอคแจเอ่ยขึ้น เขาไม่อยากเห็นเพื่อนเจ็บอีกแล้ว ในเมื่อคยูฮยอนไม่รู้ตัวสักที จะให้ซองมินเจ็บอย่างนี้ไปเรื่อยๆ เขาทนไม่ได้
 "ถ้ามันทำง่ายๆ ฉันทำไปนานแล้วฮยอคแจ ถ้าเลิกมองเขาได้ ฉันจะมาเจ็บอยู่อย่างนี้ทำไม"ซองมินว่า ฮยอคแจเพียงลูบผมเพื่อนเบาๆ
 "ถ้าคยูฮยอนได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดของคนที่แอบรักอย่างนายบ้าง ฉันเชื่อว่าคยูฮยอนคงรู้ว่าเรื่องตัวเองมันแค่เล็กน้อย"ฮยอคแจปลอบเพื่อน ซองมินเพียงปาดน้ำตาที่แก้มตัวเองก่อนจะยิ้มให้เพื่อน
 "งั้นเราไปหาทุกคนกันเถอะจะได้กลับบ้านกันสักที"ฮยอคแจเอ่ยก่อนจะลากซองมินไปกับเขา

  ที่ห้องพัก ของเหล่าเอสเจ
 
 'พี่ต้องการคนอย่างซองมินไงล่ะคยูฮยอน คนที่ทำทุกอย่างให้คนรักได้ ทุ่มเทรักเขาอย่างหมดใจ'
 
 'ยัง แต่ถ้านายลองมองอะไรดูดีๆ นายจะเห็นว่าซองมินยอมทุ่มเททำทุกอย่าง เพื่อคนที่ซองมินรักจริงๆ'
 
 ร่างสูงที่นอนเล่นอยู่บนเตียงตัวเองคิดถึงเรื่องเมื่อเช้า ตอนที่เขาได้ยินสิ่งที่จองซูพูดอยากจะบอกว่ารู้สึกแปลกๆ เจ็บหวง มันเหมือนกับว่าเขาไม่อยากให้ซองมินไปรักใคร อยากให้ซองมินเป็นพี่ที่ดีของเขาไปตลอดกาล
 "หรือเราจะคิดกับพี่ซองมินมากกว่านั้น แล้วใครล่ะที่พี่ซองมินรัก"ร่างสูงบ่นพรึมพร่ำกับตัวเอง 

 'พี่ไม่ได้โกรธที่จะเป็นตัวแทนใคร เพื่อนายพี่ทำให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่นายอย่าหลอกตัวเอง'

 ยิ่งนึกถึงคำพูดของซองมินที่พูดกับเขา มันทำให้เขาคิดว่าซองมินรักเขา ถ้าคำพูดที่จองซูว่าเป็นความจริง ซองมินรักเขาอย่างนั้นเหรอ

 "เฮ้ย นอนกลิ้งไปกลิ้งมาทำไม"แล้วเสียงของใครบางคนก็ทำให้ร่างสูงลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ
 "พี่ฮยอคแจ"ร่างสูงว่าก่อนจะหลบมุม กลัวฮยอคแจจะมาเอาเรื่องเมื่อเช้า 
 "ไม่ต้องหลบน๊า นายทำไรอยู่ กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ได้"ฮยอคแจเอ่ย ร่างสูงเลยกลับมานั่งที่เดิม
 "คยูฮยอน กำลังคิดเรื่องซองมินอยู่ล่ะสิ"เมื่อเห็นคยูฮยอนไม่ตอบ ฮยอคแจก็แหย่เล่นๆ
 "พี่รู้ได้ไงอ่ะ"คยูฮยอนถามอย่างตกใจ  ฮยอคแจที่แค่จะแหย่น้องเล่นๆถึงกับอึ้งที่คยูฮยอนเองก็คิดตามที่เขาพูดอยู่
 "ก็แค่แหย่ ไม่นึกว่าจะคิดอยู่จริง"ฮยอคแจว่า คยูฮยอนเลยถอนหายใจเบาๆ
 "ผมอยากรู้ ว่าพี่ซองมินรักใครอยู่ พี่จองซูว่าพี่ซองมินมีคนที่รักแล้ว"
 "จะรู้ไปทำไม"ฮยอคแจถามแล้วแอบสะใจน้อยๆ ดูแล้วคยูฮยอนก็มีความรู้สึกที่อาจจะเป็นความรักให้กับซองมินแน่ๆ
 "ไม่รู้สิฮะ ผมอาจจะหวง ผมแค่รู้สึกว่า ไม่อยากให้ใครได้พี่ซองมินไป"คยูฮยอนว่าเขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่มีให้ซองมินมันคืออะไร รู้แค่ไม่อยากให้ใครได้ซองมินไป
 "นายคิดบ้างรึเปล่าว่านั่น เรียกว่า...ความรัก..."ฮยอคแจเอ่ยคำที่อาจจะมาจากส่วนลึกของหัวใจคยูฮยอนซึ่งมีให้กับเพื่อนเขา
 "ผม...ไม่รู้"คยูฮยอนถึงกับตอบอะไรไม่ได้ ความรู้สึกที่เขามีให้ซองมินไม่เหมือนตอนเขารักจองซูสักนิด ความรักที่เขามีให้จองซู เหมือนกับอยากจะดูแลเสียมากกว่า ส่วนที่มีให้ซองมิน ซองมินคือคนที่ขาดไม่ได้ คือทุกสิ่งที่ต้องการ รอยยิ้มที่สดใส ความอบอุ่นจากอ้อมกอด ความอ่อนโยนจากแววตาที่คอยมองเขา
 "ลองเก็บไปคิดดูแล้วกัน"ฮยอคแจว่าก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คยูฮยอนจมกับความรู้สึกที่เขาไม่เข้าใจสักที

  ทางด้านฮยอคแจที่เดินออกไปหาเพื่อนๆ
 "555+ สงสัยเราคงต้องมีแผนเพื่อช่วยกระต่ายน้อยกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ซะแล้ว"ฮยฮคแจยิ้มร่าพลางเอ่ย ทำเอาชินดง ดงแฮ คิบอม ชีวอน เรียวอุค เยซองที่นั่งเล่นกันอยู่หันมามอง
 "งง พูดอะไรอ่ะฮยอคแจ"ชินดงว่า เพื่อนๆที่เหลือจึงพยักหน้าเห็นด้วย
 "เอานา ล้อมวงแล้วจะเล่าแผนเด็ดๆให้ฟัง"ฮยอคแจว่าเพื่อนๆจึงล้อมวงกัน ก่อนที่ฮยอคแจจะซุบซิบแผนการบางอย่างให้เพื่อนๆฟัง
 "อ่อ ได้ๆ"ชินดงรับคำเพื่อนก่อนจะยิ้ม
 "คงจะสนุกเนอะคิบอม"ดงแฮว่ากับคนรัก คิบอมเพียงหยักหน้าตอบ
 "ถ้าพี่จองซูกับพี่ยองอุนรู้เราจะทำไงล่ะฮะ"เรียวอุคถามขึ้น
 "ก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ทำไมพวกนายไม่ปรึกษาพี่ก่อน"เสียงหัวหน้าวงว่าเชิงติ ทำเอาทุกคนสะดุดเฮือกหันมองเจ้าของเสียงอย่างตกใจ
 "พี่มาเมื่อไรอ่ะ"ชีวอนถามอย่างตกใจ
 "ก็สักพักแล้วอ่ะ"จองซูว่า
 "แล้ว..เรื่องของพี่กับคยูฮยอน"ดงแฮเป็นหน่วยกล้าตายลองถามเรื่องที่จบไปแล้วของทั้งสองขึ้น
 "เรื่องของพี่กับคยูฮยอนจบไปแล้วล่ะ ตอนนี้พี่อยากให้น้องที่น่ารักของพี่ไม่ต้องเจ็บสักที แล้วทำให้ใครบางคนรู้ว่าความรักที่แท้จริง เป็นยังไง"จองซูว่า ฮยอคแจเพียงยิ้มก่อนที่จะมีความคิดแปลกๆแวบเข้ามาให้สมองอีก
 "งั้น ฟังแผนใหม่"ฮยอคแจว่าคราวนี้ทุกคนพร้อมเพรียงกันฟังแผนรวมทั้งจองซูด้วย

 วันนี้สมาชิกเกือบทุกคนในวงพร้อมหน้ากันที่ห้องนั่งเล่นกลางห้องพัก สีหน้าแต่ละคนดูเครียดมาก
 "อ้าว ทำไมทำหน้าอย่างนั้นกันล่ะครับ"คยูฮยอนที่เดินออกมาจากห้องตัวเองถามอย่างสงสัย ก็ทุกคนมองหน้ากันแล้วทำหน้าเครียดๆเนี่ย
 "คือ..."ขณะที่ทุกคนอึกอักที่จะตอบ คยูฮยอนก็มองทุกคนก่อนจะเอ่ยถามขึ้นเอง
 "แล้วพี่ซองมินไปไหน"
 "ซองมิน หายไปติดต่อไม่ได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"ดงแฮตอบพลางทำหน้าเครียดหนักกว่าเก่า
 "หายไปได้ยังไง พวกพี่อยู่กับพี่ซองมินตลอดไม่ใช่เหรอ"คยูฮยอนแทบจะขึ้นเสียงใส่พี่ๆ ถ้าเกิดซองมินเป็นอะไรขึ้นมา เขาคงไม่ให้อภัยพวกพี่ๆแน่ๆ
 "เราแยกกันตอนซองมินบอกจะไปหาอะไรทาน แล้วซองมินก็หายไปเลย"ฮยอคแจว่า สีหน้าไม่ได้ดีไปกว่าคนอื่นสักนิด
 "แล้วพี่จองซูว่ายังไงฮะ"คยูฮยอนอารมณ์เย็นลงเมื่อคิดได้ว่าเรื่องนี้ไม่มีใครผิด คงไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น
 "พี่จองซู ยังไม่รู้ พี่เขาไข้ขึ้นสูง พวกเราคุยกันอยู่ว่าจะแบ่งคนไปดูแลพี่จองซู และอีกพวกไปตามหาซองมิน"เยซองว่า คยูฮยอนไม่คิดอะไรเดินเข้าไปในห้องก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์มือถือตัวเองออกมา
 "ผมจะไปหาพี่ซองมิน"สิ้นเสียงจากปากคยูฮยอน ทุกคนก็มองหน้ากันแล้วแอบอมยิ้ม มีแต่คยูฮยอนคนเดียวที่มัวแต่คิดเรื่องซองมินจนไม่ได้สังเกตว่าพี่ๆแปลกๆ
 "ที่ไหน นายรู้งั้นเหรอ"คิบอมเอ่ยขึ้น ทำเอาคยูฮยอนนิ่งคิด
 "ไม่รู้ แต่ผมจะหาพี่ซองมินให้เจอ"
 "แล้วพี่จองซูล่ะ นายไม่ห่วงพี่จองซูเหรอ"เรียวอุคถามขึ้น คยูฮยอนนิ่งไปสักพักตอนนี้เขาไม่ได้ห่วงจองซูสักนิด ตอนนี้เขาคิดแต่ว่าซองมินจะเป็นยังไงบ้าง
 "ผม..พวกพี่ดูแลพี่จองซูด้วยนะฮะ"คยูฮยอนเอ่ยเสร็จก็รีบออกไปจากห้องทันที
 "5555+ เห็นมั๊ย ว่าแล้วว่าต้องห่วงซองมินมากกว่า"หลังจากที่เก๊กหน้าเครียดตั้งนานฮยอคแจก็เอ่ยขึ้นหลังจากที่คยูฮยอนออกไป
 "นึกว่าจะห่วงพี่จองซูมากกว่าซะอีก ก็แต่ก่อนสองคนดูรักกันดี"ดงแฮว่า คิบอมเพียงยิ้มก่อนจะจับให้คนรักหันมามองหน้า
 "พี่ดงแฮไม่สังเกตเหรอ หลายครั้งที่อยู่กับพี่จองซู คยูฮยอนจะเผลอมองพี่ซองมินตลอดเลย แล้วพี่ซองมินก็จะยิ้มให้คยูฮยอนทุกครั้ง"คิบอมเอ่ย เขาน่ะแอบมองท่าทางแปลกๆของซองมินกับคยูฮยอนมาตั้งนานแล้ว
 "จริงอย่างที่คิบอมว่านั่นล่ะ คยูฮยอนชอบแอบมองซองมินเวลาอยู่กับพี่ตลอด เป็นเพราะซองมินคอยให้กำลังใจคยูฮยอนเรื่อยมา เมื่อคยูฮยอนทะเลาะกับพี่ ซองมินจะปลอบและคอยแนะนำให้คยูฮยอนมาขอคืนดีกับพี่ ความอ่อนโยน ความดีของซองมินทำให้คยูฮยอนรักซองมินเข้าน่ะสิ เพียงแต่ว่าตอนนี้คยูฮยอนยังไม่ยอมรับเท่านั้นเอง"จองซูที่เดินออกมาจากห้องว่า น้องๆทุกคนจึงหันไปมอง
 "แล้วพี่ไม่เจ็บบ้างเหรอฮะ คนที่พี่รัก กำลังรักใครอีกคนไม่ใช่เหรอ"ชินดงเอ่ย เพราะถ้ามีใครมาทำอย่างนี้กับเขา เขาคงเจ็บไม่น้อยเลย
 "เขาไม่ใช่คนที่พี่รักแล้ว พี่เป็นคนบอกเลิกนะ อย่าเข้าใจผิดสิ"จองซูว่าก่อนจะยิ้ม รอยยิ้มที่ดูสดใสบนใบหน้าพี่ชายหัวหน้าวง ทำเอาน้องๆเหวอ
 "ก็พี่มีคนที่คอยดูแลแล้วนี่นา"จองซูว่าเป็นปริศนาก่อนจะเข้าห้องไป ส่วนน้องๆที่เหลือก็อึ้งกันใหญ่ อะไรกันมีแฟนใหม่แล้วเหรอเนี่ย
 "ว่าแต่ๆ คยูฮยอนจะหาซองมินเจอได้ยังไง"ชีวอนมองหน้าคนคิดแผนอย่างสงสัย ก็ทุกคนรู้แค่ว่าซองมินโดนฮยอคแจจับไปขัง แต่ไม่รู้ว่าที่ไหนนี่
 "เอานา ถ้าคนมันรักกันจริง ยังไงวันนี้ก็หาเจอหรอก"ฮยอคแจว่าก่อนจะอมยิ้ม

  ด้านซองมิน
 ในห้องอัดที่เอสเจใช้ในการอัดเสียงเป็นประจำ ร่างบางๆเดินวนไปมาในห้องก่อนจะถอนหายใจอย่างอ่อนล้า
 "ไอ้บ้าฮยอคแจจจจจจจจจ อย่าให้ออกไปได้นะ"เสียงใสๆโวยลั่นมือเรียวพยายามจะเปิดประตูห้องที่ดูจะปิดไว้อย่างแน่นหนา
 "ไอ้บ้า มาขังไว้ทำไมเนี่ย"ร่างบางยังคงโวยวายไม่หยุด ยังดีที่เอาเขามาขังไว้แล้วมีของกินให้
 "โทรศัพท์ก็แบตหมดอ่ะ"ซองมินมองมือถือตัวเองก่อนจะบ่นเบา
 "จำไว้นะไอ้ไก่บ้า ออกไปได้ฉันจะเอาคืนให้ดู"

  ด้านคยูฮยอน
 "ให้ตายสิ หายไปไหนนะ"คยูฮยอนบ่นก่อนจะมองซ้ายมองขวา เขาตัดสินใจวิ่งไปที่ต้นสังกัดของตนเอง ถ้าเริ่มหาจากที่ๆหายไป คงง่ายกว่าสินะ
 
 "อ้าว คยูฮยอนมาทำอะไรล่ะ นายยังไม่มีตารางงานนี่"เสียงหวานๆของเหล่าพี่สาววงชอนซังจีฮีดังขึ้น คยูฮยอนหันไปมองก่อนจะโค้งศรีษะให้เล็กน้อย
 "ผมตามหาพี่ซองมินอยู่น่ะฮะ พี่ๆพอจะเห็นไหม"คยูฮยอนว่า พวกพี่สาวจึงส่ายหน้าเบาๆ
 "ลองหาที่ๆซองมินอยู่บ่อยๆสิ บางทีซองมินอาจจะทำอะไรเพลินๆ ก็เลยลืมกลับบ้านก็ได้"ดาน่าพี่สาวคนโตของวงชอนซังว่า
 "ฮะ ขอบคุณนะฮะ"คยูฮยอนว่าก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปชั้นที่ซองมินชอบขึ้นไปทำงาน
 "ตรงไหนล่ะทีนี้"คยูฮยอนนิ่งก่อนจะคิด สักพักเสียงตึงตังๆก็ทำเอาคยูฮยอนมองอย่างตกใจ
 "จากห้องอัดนี่"คยูฮยอนเดินไปที่ห้องอัดประจำของวงก่อนจะมองการล๊อคที่แน่หนาอึ้งๆ แต่ที่แปลกกว่านั้น กุญแจมันวางอยู่ตรงพื้นหน้าประตูนี่
 "แล้วใครบ้ามาล๊อคห้องอัดล่ะเนี่ย"คยูฮยอนเอ่ยก่อนจะหยิบกุญแจขึ้นมาไขล๊อคออก
  แอ๊ด
 หลังจากที่ปลดล๊อคได้หมด คยูฮยอนก็เปิดประตูเข้าไปในห้องช้าๆ ทำเอาคนที่อยู่ในห้องรีบลุกขึ้นมองคนมาใหม่อย่างดีใจ
 "พี่ซองมิน"
 "คยูฮยอน"เมื่อทั้งสองเห็นหน้ากัน เสียงเรียกชื่อก็ดังอย่างพร้อมเพรียง ร่างบางๆรีบวิ่งเข้ามากอดคนตัวใหญ่กว่า ใบหน้าหวานซุกกับอกคนตรงสูงอย่างดีใจ นึกว่าจะต้องกลายเป็นผีเฝ้าห้องอัดซะแล้ว
 "ทำไมพี่มาอยู่ในนี้ล่ะฮะ"คยูฮยอนถามซองมินอย่างสงสัย ก็ไหนฮยอคแจบอกว่าซองมินหายไป
 "ก็ไอ้บ้าฮยอคแจอ่ะ มันเอาพี่มาขังไว้ทำไมก็ไม่รู้"ซองมินได้ทีก็ฟ้องคนอายุน้อยกว่า
 "ห๊า พี่ฮยอคแจอ่ะนะ"คยูฮยอนถึงกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย แล้วฮยอคแจบอกว่าซองมินหายตัวไปเนี่ยนะ
 "ทำไมเหรอ"คนตัวเล็กในอ้อมแขนเงยหน้ามองคนรงหน้าอย่างสงสัย
 "ไม่มีอะไรฮะ แต่กลับบ้านไป เราคงมีเรื่องคุยกับพี่ฮยอคแจยาวแน่ๆ"คยูฮยอนว่าก่อนจะจับมือซองมินมากุมไว้
 "ผมเป็นห่วงแทบแย่"สิ้นคำพูดคยูฮยอนเท่านั้น ซองมินก็หน้าแดงขึ้นมาซะอย่างนั้น นี้คยูฮยอนก็ห่วงเขางั้นเหรอ
 "งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ ผมมีเรื่องจะถามพี่ฮยอคแจ"คยูฮยอนว่าก่อนจะพาซองมินออกจากห้องอัด ซองมินเดินตามคยูฮยอนไป ใบหน้าขาวแดงก่ำหัวใจเต้นรัว ความอบอุ่นจากมือคยูฮยอนทำเอาซองมินอมยิ้มอย่างมีความสุข

  ห้องพักเอสเจ
  ปัง
 เสียงประตูกระแทกกับฝาห้องอย่างดังทำเอาทุกคนหันมอง แล้วทุกคนก็เก๊กหน้านิ่ง
 "ไม่ต้องมาทำหน้านิ่งเลยฮะ พวกพี่รวมหัวกันแกล้งผมทำไม"คยูฮยอนที่เดินเข้ามาพร้อมกับซองมินเอ่ยถามฮยอคแจสีหน้าไม่มีแววเล่นสักนิด
 "ไม่ได้แกล้ง"
 "บ้านนายดิไม่ได้แกล้ง นายเอาฉันไปขังไว้ในห้องอัดเสียงเนี่ยนะ"ซองมินโวยขึ้น ฮยอคแจเพียงยิ้มแหยๆให้
 "พวกพี่ทำอะไร ผมไม่เห็นเข้าใจเลย พวกพี่สนุกงั้นเหรอ ที่ปั่นหัวพวกผมอ่ะ"คยูฮยอนเอ่ยอย่างไม่พอใจเท่าไหร่ ทำไมพวกพี่ๆต้องแกล้งเขาด้วยนะ
 "ใครปั่นหัวนาย พวกพี่ช่วยตั้งหาก"เสียงของพี่ใหญ่ดังขึ้น ทำเอาคยูฮยอนเงียบไม่เถียงอะไร
 "แต่พวกพี่ทำเกินไป พวกพี่ไม่ควรขังพี่ซองมินไว้ที่นั้น ถ้าพี่ซองมินเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง"หลังจากเงียบไปสักพักคยูฮยอนก็เอ่ยขึ้น คำพูดที่ดูเอาใจใส่ทำเอาซองมินใจเต้นแรง แต่ว่าทำไมนะยังรู้สึกเจ็บที่เห็นคยูฮยอนสู้หน้าจองซูไม่ค่อยได้ 
 "ถามอะไรหน่อยนะ ระหว่างพี่ป่วยกับซองมินหายไป นายเลือกไปหาซองมินใช่มั๊ย แล้วระหว่างพี่กับซองมิน อันไหนที่นายเรียกว่าความรัก"จองซูว่า คำถามที่คยูฮยอนคิดไม่ตกอยู่หลายวันถูกชี้ทางสว่างให้อย่างชัดเจน
 "แทนที่จะโมโห นายควรจะขอบคุณพวกพี่นะ ที่ทำให้นายรู้ใจตัวเองสักที"จองซูว่าคยูฮยอนจึงพยักหน้ารับคำพูดของอดีตคนรักเขา
 "หมายความว่าไงเหรอ"ซองมินทีเรียบเรียงเรื่องไม่ถูกดึงชายเสื้อคนตรงหน้าก่อนจะถามอย่างสงสัย
 "คยูฮยอนมันรักนายไง แค่ไม่รู้ตัว พวกเราเลยวางแผนช่วยพวกนาย"ฮยอคแจว่า ทำเอาซองมินมองคยูฮยอนทันใด
 "จริงงั้นเหรอ"เสียงใสๆเอ่ยถาม คยูฮยอนเพียงพยักหน้าอย่างไม่แน่ใจ
 "จริงนะ"ซองมินถามซ้ำ คำตอบก็อย่างเดิม การพยักหน้าเบาๆจากหนุ่มตรงหน้า
 "เอาเข้าไป พอคนหนึ่งรู้ตัว อีกคนก็บ้าไปแล้ว ถามอยู่นั้นล่ะว่าจริงเหรอ"ชินดงเอ่ยขึ้น ทำเอาเพื่อนตัวเล็กหน้าแดงก่ำกว่าเก่า
 "เอาล่ะ ถ้าเข้าใจกันแล้ว พวกเราขอตัว ลุ้นแทบตาย"ชีวอนว่าก่อนจะลากสังขารเข้าห้องไป คนอื่นเลยทยอยตามไป เหลือเพียงแต่สองคนที่ยืนจับมือกันตั้งแต่เข้าห้องมา จนตอนนี้ยังไม่ปล่อยเลย
 "ปล่อยได้แล้วล่ะ"ซองมินมองมือคยูฮยอนที่จับมือเขาไว้ก่อนจะว่าเบาๆ
 "ขอจับสักพักนะฮะ อบอุ่นใจยังไงไม่รู้ที่มีพี่อยู่ข้างกายอย่างนี้"คยูฮยอนเอ่ยกอนจะกระชับมือซองมินแน่น
 "ทำไมนะ ผมถึงเพิ่งรู้ตัว ผมคงทำพี่เสียใจไปมากใช่มั๊ย"เสียงทุ้มว่าเบาๆ เขาเคยเล่าเรื่องของเขากับจองซูให้ซองมินฟัง ทั้งที่ไม่เคยรู้เลยว่าซองมินเจ็บขนาดไหนที่ต้องฟัง
 "ไม่เป็นไรแล้วล่ะ พี่บอกแล้วไงว่าเพื่อนายพี่ทำได้ทุกอย่าง"ซองมินว่าพลางยิ้มน้อยๆ
 "ผมรักพี่นะ"หลังจากที่หาคำตอบให้ตัวเองได้แล้ว คยูฮยอนก็เอ่ยความรู้สึกในใจให้คนตรงหน้าฟัง
 "อื้ม พี่ก็เหมือนกัน"ซองมินตอบเบาๆ

 สองร่างที่แอบมองน้องทั้งสองจากห้องนอนกำลังแอบอมยิ้ม ภาพความน่ารักของน้องๆทำเอาสองคนที่แอบมองรู้สึกมีความสุขไปด้วย
 "น่ารักใช่มั๊ย"เสียงใสๆถามคนตัวใหญ่ที่ยืนข้างๆเขา
 "ครับ ว่าแต่พี่จองซูไม่ได้รักคยูฮยอนแล้วเหรอ ไม่เหลือความรู้สึกอะไรเลยเหรอฮะ"คนตัวใหญ่ข้างๆเอ่ยถาม จองซูเพียงยิ้มน้อยๆก่อนจะหันมองหน้าคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน
 "ก็พอมีบ้าง แต่ว่าตอนนี้พี่มีใครคอยห่วงใยแค่นั้นก็ช่วยพี่ได้เยอะแล้ว"จองซูว่าก่อนจะยิ้ม รอยยิ้มนั่นทำเอาคนข้างๆอมยิ้มตาม
 "ใครน๊า ที่พี่จองซูไว้วางใจขนาดนั้น"
 "ก็ตาคนซื่อบื้อแถวๆนี้แหล่ะ"จองซูว่าก่อนจะเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม
 "เดี๋ยวสิฮะพี่จองซู หมายถึงผมงั้นเหรอ"คนตัวใหญ่ว่าก่อนจะรีบเดินตามพี่ชายตัวเล็กไป

     จบ

เอาเรื่องแรกมาฝากค่า พอดีแบบว่ายุ่งๆ พยายามจะตกแต่งหน้าบล๊อค กำลังตบตีกับเว็บอยู่ 55(ด้วยความทำไม่เป็นเอง)

ยังไงก็ฝากหน่อยนะค่ะ แล้วจะถยอยเอามาลง

ตอนนี้ขอไปต่อสู้กับตัวเองต่อ(?)

edit @ 1 Mar 2009 02:22:17 by oNLy KyuMin