♣------oNLy KyUMiN-------♣

เสียงเนื้อมือที่ปะทะข้างแก้มทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก ซองมินนิ่งมองหน้าอีกคนด้วยความตกใจเพราะไม่ได้จงใจให้มันเป็นอย่างนี้ ส่วนคนโดนฟาดค่อยๆเงยหน้าขึ้นยกมือแตะตรงที่ยังร้อนเพราะแรงปะทะ แววตาคมยิ่งวาวโรจน์ด้วยความโมโห ความโมโหที่เพิ่มขึ้นเสริมแรงกระชากกางเกงที่อีกคนสวมใส่ออกไปจนได้

                "ผะ...ผม..ผมไม่ได้ตั้งใจ"เอ่ยแก้ตัวพัลวัน คนตัวเล็กพยายามเขยิบตัวหนีแต่กลับล๊อกร่างเอาไว้แน่น ไม่มีเสียงทุ้มใดออกจากปากอิ่มอีกมีเพียงการกระทำของร่างกายที่บ่งบอกให้รู้ว่าค่ำคืนนี้มีแต่ความโหดร้ายรออีซองมินอยู่

                เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายทำร้ายตัวเองได้อีกคยูฮยอนจับแขนบางโอบรอบคอตนไว้ จัดการปลดกางเกงของตนเองเพียงเท่านั้นกายใหญ่ก็ผลักไสความแข็งขืนผ่านกลีบเนื้อนุ่มที่บีบตัวแน่นไม่พร้อมจะยอมรับสิ่งใด

                "อือ...ไม่...ผมเจ็บ...หยุดนะฮะ...คยู...ฮือ..."เหมือนค่ำคืนแรกที่ตกเป็นของคนหล่อโดยไม่เต็มใจและเจอแต่ความรุนแรง นอกจากคยูฮยอนจะแทรกกายเข้ามาโดยไม่ให้ตั้งตัวแล้วยังนำพาความรุนแรงยัดเหยียดความเจ็บปวดให้ร่างแทบแหลกสลาย

                หยดน้ำตาเอ่อคลอที่ดวงตากลมเมื่อทุกความทรงจำดีๆจางหายไปจากความทรงจำ มีเพียงทุกค่ำคืนที่เจ็บปวดปรากฏชัดเจนทุกครั้งที่สะโพกแกร่งเคลื่อนรุนแรงดุนดันให้ร่างเปลือยเปล่าใต้กายถูกไถไปกับพื้นพรมที่เสียดสีผิวขาวให้แดงฉาด ไม่มีการเล้าโลมใดๆที่ให้ความอบอุ่นแก่กัน มีเพียงความแข็งแกร่งที่สอดแทรกผ่านช่องทางแดงช้ำเพื่อสนองความต้องการและระบายความโมโหของคนหล่อเท่านั้น

                "อึก...พอ...พอที..."เสียงหวานกรีดร้องอย่างทรมานไม่ได้ทำให้คนหน้ามืดตามัวหยุดตัวเองได้เลย ตอนนี้ในสมองของคยูฮยอนมีแต่ภาพตอนไอ้บ้านั้นแตะต้องเนื้อตัวที่ตนเป็นเจ้าของ

                                ครืด.....ครืด

                ความรุนแรงแผ่วลงเมื่อมือถือในกระเป๋าเสื้อคนหล่อเริ่มสั่น คนร่ำร้องจนเสียงแหบแห้งหอบหายใจเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเบาลงให้พัก แต่ไม่นานก็ต้องสะดุ้งหนักพร้อมกรีดร้องออกมาอีกครั้งเมื่อมือหนากดรับก่อนวางมันลงตรงพื้นที่ข้างศีรษะของตนโดยที่ท่อนเนื้อร้อนกดย้ำเข้ามาลึกกว่าเก่า

                'ไอ้คยูวันนี้มีนัดทำงานที่บ้านข้าลืมป่ะวะ'

                "อืมไม่ลืมเดี๋ยวไป"ตอบเสียงครือในคอ ถึงจะรุนแรงจนแทบไม่ค่อยมีความสุขอย่างครั้งก่อนหน้าที่ทำกันอย่างสมยอม แต่ทุกครั้งที่เข้าโลดแล่นกายในตัวซองมินมันก็สุขกว่านอนกับคู่นอนคนไหนๆ

                'แกทำอะไรวะ เสียงแปลกๆ' คนโทรมาเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงเนื้อปะทะเนื้อรวมถึงครางต่ำเคล้าประโยคในลำคอเพื่อน

                "อยากจะรู้จริงเหรอไง"ถามชีวอนแต่สายตากลับมองเจ้าของใบหน้าหวานส่งสายตาอ้อนวอน กับชีวอนคบกันมานานก่อนหน้านี้ตอนที่นอนกับผู้หญิงคนอื่นชีวอนโทรมาก็เคยรับและพวกนั้นก็ครางซะไอ้เพื่อนตัวดีมันรู้หมดว่าทำอะไรอยู่  แต่สำหรับซองมินการเปิดเผยเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้คงอับอายน่าดู

                "อือ...พะ...พอ..ได้โปรดเถอะฮะ"แต่สุดท้ายเมื่อเม้มปากแน่นจนทนไม่ไหว ความรุนแรงยาวนานทำเอาร่างทั้งร่างระบมจนซองมินต้องปริปากอ้อนวอนแม้รู้ดีว่าอีกฝ่ายยังติดสายโทรศัพท์กับเพื่อนอยู่

                'อีกแล้วเหรอไอ้คยู คราวนี้หนุ่มหน้าหวานที่ไหนอีกละ' ไม่ทันต้องบอกเสียงหวานครางแทรกขึ้นมาก็บอกให้ชีวอนรู้ได้เป็นอย่างดีว่าเพื่อนซี้คงนอนกับใครบางคนอยู่ ถึงจะครางเสียงหวานไม่แพ้หญิงสาวแต่คำลงท้ายที่อีกฝ่ายเอ่ยบ่งให้ชีวอนรู้ว่าเพื่อนคงสุขสมอยู่กับชายหน้าหวานสักคน

                "อือ...ไอ้ชีวอนฉันจะเสร็จแล้ว เดี๋ยวจะรีบไปหา แค่นี้นะ"แลใบหน้าหวานที่ดวงตากลมปรือลงเหมือนหมดแรง เหนื่อยกับการไปค่ายมายังโดนคนหล่อใช้ร่างกายระบายอารมณ์คนบอบบางหอบหายใจถี่รัวเหมือนจะขาดใจ มือบางบีบเข้าหากันแน่นร่างกายกระตุกเฮือกทุกครั้งที่สะโพกแกร่งอัดแน่นผ่านช่วงขาของตน

                'เฮ้ย เดี๋ยวดิ บอกหน่อยไม่ได้รึไงว่ะอยู่กับใคร เพื่อคนนี้จะได้แบ่งกันบ้างเหมือนคนก่อนๆ'

                "ซองมิน...อ๊าาาาาา"ก่อนจะเอ่ยอ้อนวอนอีกครั้ง คยูฮยอนกดสะโพกหนักปลดปล่อยทุกความสุขเปรอะเปื้อนช่องทางอ่อนนุ่มเป็นผลให้ร่างบางซึ่งทนความอ่อนล้าไม่ไว้ครางทิ้งท้ายก่อนจะสลบไปคาอ้อมแขนของคนที่ทำร้ายกัน

                "คนนี้ไม่แบ่ง"ถอนกายออกพร้อมช้อนร่างอ่อนยวบที่หมดสติมือขางหนึ่งคว้ามือถือแนบหูขณะอุ้มร่างบางไปนอนพักผ่อนที่เตียง

                'แกอยู่กับอีซองมินเหรอ' เสียงหวานแทนตัวเองครั้งสุดท้ายดึงความสนใจชีวอนได้เป็นอย่างดี เพราะชื่อของพ่อหนุ่มน้อยนั้นเป็นหนึ่งในชายหนุ่มหน้าหวานที่ผู้ชายหลายคนอยากจะครอบครองไม่แพ้สาวๆดาวมหาวิทยาลัย

                "แค่นี้นะ เดี๋ยวเจอกัน"อีกครั้งที่คยูฮยอนไม่ตอบอะไรแต่คราวนี้ไม่ใช่แค่ไม่ตอบ นิ้วเรียวรีบกดตัดสายเมื่อตนเองวางร่างที่เต็มไปด้วยรอยแดงลงบนที่นอน ยกมือที่คล้องคอตนไว้ออกปลดเข็มขัดให้คนหลับได้นอนอย่างสบายตัว ฝ่ามือใหญ่ทาบลงที่แก้มใสซับน้ำตาที่ยังอาบบนใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบา

                "ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลย...ฉันไม่ชอบที่นายโดนคนอื่นแตะตัว ฉันระงับสติตัวเองไม่ได้แค่คิดถึงภาพคนอื่นสัมผัสตัวนาย ฉัน..."ลึกๆน้ำตาที่เปรอะอยู่บนผิวขาวเหมือนเข็มเล่มเล็กที่แทงลงไปกลางจิตใจ คยูฮยอนไม่ได้อยากทำร้ายซองมินเหมือนแต่ก่อน แต่มันห้ามตัวเองไม่ได้แค่คิดว่าคนอื่นมาสัมผัสร่างกายที่ตัวเองเป็นเจ้าของ คยูฮยอนไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงได้กลายเป็นอย่างนี้

                "ไม่ชอบที่นายขัดขืนเวลาฉันต้องการตัวนาย..."และยิ่งซองมินปฏิเสธสัมผัสของตนเอง ความโมโหที่มียิ่งทวีคูณ